Maar het lijkt wel alsof er de laatste jaren een steeds sterkere hang naar Zeeland is. "Ik merk wel dat bepaalde invloeden in mijn werk duidelijk uit Zeeland afkomstig zijn. Ik was eigenlijk nooit zo bewust met Zeeland en mijn herkomst bezig, maar op een of andere manier duikt het toch wel op. Als ik iets ontwerp heb ik zelf ook wel behoefte aan een verhaal er omheen. Ik ben nu met meekrap als kleurstof bezig geweest en dan is voor mij dat verhaal heel duidelijk. Misschien is het een zoeken naar identiteit, naar authenticiteit. Naar het antwoord op vragen als: waar kom ik vandaan? Wat hoort bij mijn achtergrond? Het is ook niet helemaal toevallig dat mijn nieuwste collectie 'Retour aux racines-Back to my roots' heet."
"Aan de andere kant, wat is nu precies die Zeeuwse identiteit? Dat is eigenlijk niet te omschrijven. Het gaat volgens mij om waar je vandaan komt, de sfeer, het landschap, de zee. Voor mij is het een soort oerinspiratie. Iets wat onbewust aanwezig is en waarvan ik merk dat het me trekt. Ik kom nog steeds graag in Zeeland, alleen gebeurt dat helaas te weinig."
In een kleine vitrine bij de kassa van haar winkel liggen sieraden van Hester Zagt. Ook dat is geen toeval. De ringen en hangers zijn een duidelijke verwijzing naar Zeeland. De oorbellen zijn onmiskenbaar geïnspireerd op het bekende Zeeuws knopje. En dan is er nog het gegeven dat De Witte dit voorjaar enkele malen met haar collectie in Zeeland en het nabij gelegen Antwerpen te zien is.
Een gesprek met Rianne de Witte over mode en modeontwerpen is ook een gesprek over duurzame materialen. Ze is overtuigd van de Cradle to cradle gedachte, ofwel het gegeven dat je liefst geen afval achterlaat omdat alle afval weer hergebruikt moet kunnen worden. Daarom is ze ook voortdurend op zoek naar materialen die bij die gedachte passen. In haar kledingrekken hangen dan ook creaties gemaakt van houtpulp of van maisstoffen. De kleding voelt gewoon aan alsof het van katoen of wol gemaakt is.
"In feite is de modeindustrie eigenlijk helemaal niet zo duurzaam. Het is erg gericht op steeds een nieuwe zomer en dan weer een wintercollectie. Op het feit dat mensen steeds wat anders willen. Ik probeer daar wel tegenin te gaan met tijdloze ontwerpen, maar je wil ook dat mensen je kleding blijven kopen. En 100 procent duurzaam lukt ook niet altijd. Je wil ook niet dat de kleding binnen de kortste keren kapot gaat en op de vuilnishoop verdwijnt. Dat is ook niet duurzaam."
Ook met haar ontwerp probeert De Witte duurzaamheid uit te stralen. Niet alleen als het gaat om het gebruik van bepaalde materialen, maar ook de modellen. Dat versterkt ze vervolgens weer met de keuze van kleuren zoals zwart, grijs, naturel en - weer een verwijzing naar Zeeland - kleikleuren en het rood van de meekrap. Op het spoor van de meekrap kwam ze nadat ze kennismaakte met een bedrijf in Steenbergen, Rubia Pigmenta Naturalia. Dat is een bedrijf dat plantaardige kleurstoffen vervaardigt en verkoopt voor onder meer de textiel- en kledingindustrie, waaronder de rode kleurstof Rubia® Red. Dezestof wordt gewonnen uit de wortels van de meekrapplant. Het is een dubbele verwijzing, volgens Rianne. Allereerst is het een product dat vroeger in Zeeland op grote schaal geproduceerd werd. Maar ook het gegeven dat het de wortel is die de grondstof levert, past in de gedachte dat ze zelf ook met haar eigen wortels bezig is.
Momenteel is ze op verschillende fronten bezig. Zo richt ze zich nu op bedrijfskleding. In het bedrijfsleven begint belangstelling te ontstaan voor duurzaam ondernemen. En daar past duurzame kleding prima bij. Ze werkt nu aan een basislijn die op afzonderlijke bedrijven toegesneden kan worden. Dat haar kleding binnenkort ook in het Zeeuws Museum te zien is, staat haar wel aan. Juist de kledingafdeling van het Zeeuws Museum is modern en bepaald geen statische afdeling. Vooral de combinatie van traditie (bloedkoralen) met eigentijdse ontwerpen spreekt tot haar verbeelding.
