Lijkt C2C dan niet heel erg op recycling?
Het lijkt er een beetje op, maar verschilt er toch essentieel van. Bij het recyclen van bijvoorbeeld plastic flessen is niet van tevoren rekening gehouden met hergebruik. Reguliere plastics zitten vol chemische stoffen - weekmakers en dergelijke - die er niet meer uit te krijgen zijn.
Bijgevolg is dat plastics bij de eerste ronde hergebruik zodanig in kwaliteit teruggelopen, dat je er niet opnieuw flessen van kunt maken. Maar wel -zoals gebeurt - bloempotten. Die op hun beurt nog een leven mee kunnen, waarna het plastic van de bloempot nog een derde leven kan leiden als paaltje langs de snelweg.
Bij iedere stap loopt de kwaliteit van het materiaal echter verder terug. En uiteindelijk houd je toch rotzooi over, alleen nog goed voor de verbrandingsoven. Het materiaal is alsnog in rook opgegaan - in een slingerlijn van de wieg naar het graf.
Er is veel discussie over het gebruik van PVC, lees het standpunt van de Stuurgroep PVC en ketenbeheer.
Fout ontwerp
De fout zit hem in het ontwerp van de fles. Alles wat je na die fout doet, aldus McDonough en Braungart, is lappen. ‘Als je vanuit de VS naar Mexico wilt', geeft McDonough als voorbeeld, ‘en je merkt dat je naar het noorden rijdt, kun je wel langzamer gaan rijden, maar eindig je toch in Canada.' Het roer moet dus echt om en het product moet zo worden ontworpen dat het leven van de materialen die erin verwerkt zijn, gewoon doorgaat - ad infinitum - in een eeuwigdurende cirkel van wieg tot wieg.
